Posts

Περί αστυνομοκρατίας…

Το τελευταίο διάστημα γινόμαστε μάρτυρες μιας απροκάλυπτης βίας, από την αυταρχική νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση της ΝΔ. Η αστυνομική βία, τροφοδοτεί ένα γύρο αντιπαραθέσεων για την υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων και της ελευθερίας των πολιτών, έστω και μέσα στα στενά όρια της αστικής δημοκρατίας. H κρατική βία μέσω των σωμάτων καταστολής ασκείται όταν το ίδιο το καθεστώς δημιουργεί στο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού την αδικία, την εκμετάλλευση, την περιθωριοποίηση κοινωνικών ομάδων.

Το πολιτικό προσωπικό (κυβέρνηση, αστικά κόμματα, ακροδεξιά) όχι μόνο τροφοδοτεί, αλλά και δημιουργεί τη βία των σωμάτων καταστολής. Ό,τι αμφισβητεί τους έχοντες και τη «κανονικότητα τους», χτυπιέται μέχρι τελικής πτώσης. Την καταστολή και τη προστασία των εχόντων, η κυβέρνηση της ΝΔ την βαφτίζει Δημοκρατία και Ασφάλεια. Σκοπός τους είναι να τρομοκρατήσουν το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα (διαιτησίες, ηλεκτρονική ψηφοφορία στα συνδικάτα, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, απαγόρευση απεργιών, διαδηλώσεις στο πεζοδρόμιο) όπως επίσης και το νεολαιίστικο κίνημα, αντιμετωπίζοντας σε κάθε εκδήλωση τους, τη βία των ΜΑΤ, συλλήψεις, τραυματισμούς και δικαστικές διώξεις.

Θέλουν να δημιουργήσουν και να σπείρουν στην κοινωνία το αίσθημα του φόβου, την παθητικότητα των πολιτών, και το πιο σημαντικό, να θεωρήσουν την αδικία, την εκμετάλλευση, την περιθωριοποίηση, ως φυσικό φαινόμενο και ότι η αιτία των δεινών του είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και όχι οι συγκεκριμένες κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές συνθήκες. Αυτή είναι και η ιδεολογική χροιά του νεοφιλελευθερισμού, να θεοποιεί το άτομο και να επιβάλλει το νόμο της ζούγκλας στην κοινωνία.

Αυτή η κατάσταση επιτάσσει να γίνουμε, πολίτες της δράσης και της συλλογικότητας. Μέσα από τη συλλογική δράση μας μπορούμε να νικήσουμε  την παθητικότητα και το φόβο.

Να αντισταθούμε στον εκφασισμό και τη στοχοποίηση

Η υπόθεση Ζακ Κωστόπουλου συγκλόνισε το πανελλήνιο, όχι γιατί το θύμα ήταν ακτιβιστής της ΛΟΑΤ κοινότητας, αλλά γιατί η αυτοδικία είναι το πρώτο βήμα στο σκοτεινό δρόμο του φασισμού. Ανεξάρτητα από τυχόν παραπτώματα, πταίσματα, ή ακόμα και κακουργήματα, κανένας δεν δικαιούται να παίρνει τον νόμο στα χέρια του και να αφαιρεί το υπέρτατο αγαθό της ανθρώπινης ζωής.

Επιπλέον, δεν δικαιούνται τα αστυνομικά όργανα να υπερβαίνουν κάθε πλαίσιο έννομης τάξης και συμπεριφοράς και να χτυπούν αδύναμους και ανυπεράσπιστους, συντείνοντας ή οδηγώντας στη δολοφονία τους.

Πολύ περισσότερο, όταν τελικά αποδεικνύεται από τις κάμερες και το οπτικό υλικό που σιγά σιγά έρχεται στη δημοσιότητα, ότι καμιά ληστεία δεν ήταν σε εξέλιξη και ότι το θύμα, σε σύγχυση και πανικό, μάλλον έψαχνε καταφύγιο και προστασία, παρά να ληστέψει τα παρακείμενα μαγαζιά.

Η διασπορά ψευδών ειδήσεων, η δημιουργία κατάλληλου κλίματος ενάντια στο «πρεζάκι με το μαχαίρι» που πήγε να απειλήσει τον φιλήσυχο καταστηματάρχη, η καλλιέργεια κλίματος υστερίας γύρω από την έλλειψη ασφάλειας (που τελικά καθόλου δεν αποδεικνύεται από το συγκεκριμένο γεγονός), στρώνει το έδαφος για το φασισμό και την αντιδημοκρατική εκτροπή.

Να αποδοθούν πλήρως και σε βάθος οι ευθύνες για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου.

Να αποδοθούν πλήρως και σε βάθος οι ευθύνες για την περίτεχνη συγκάλυψη των πραγματικών γεγονότων και τις πονηρές διαρροές που επιχείρησαν να αποπροσανατολίσουν, να σπείρουν σύγχυση, να στοχοποιήσουν, να εντείνουν τον εκφασισμό.

Κάτω η βιομηχανία διώξεων

Κάτω η βιομηχανία διώξεων

Η βιομηχανία διώξεων, με κλήσεις σε απολογία, δεκάδων αγωνιστών του κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς, μεταξύ των οποίων και του επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας Π. Λαφαζάνη, αποτελεί μια πρωτόγνωρη εξέλιξη στα μεταπολιτευτικά χρονικά. Πρώτη φορά διώκεται επικεφαλής κόμματος για την πολιτική του δράση. Η ευθύνη βαραίνει κυρίως, πέρα από τους αναχρονιστικούς δικαστικούς μηχανισμούς, την ίδια την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αποδεικνύεται ότι η αντιδραστική και νεομνημονιακή οικονομική και κοινωνική πολιτική, δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει και αντιδημοκρατικές, αυταρχικές μεθόδους. Για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ η πολιτική δράση ενάντια στους πλειστηριασμούς αποτελεί έγκλημα κατά του πολιτεύματος, το οποίο και πρέπει να διώκεται. Είναι θλιβερή για ακόμη μια φορά η διαπίστωση ότι ο κατήφορος δεν έχει πάτο. Αυτοί, που πριν το 2015 δήλωναν «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», σήμερα ενορχηστρώνουν τις πολιτικές διώξεις όσων υπερασπίζονται τη λαϊκή περιουσία από τις αρπακτικές διαθέσεις των τραπεζών και των ξένων funds.

Καταγγέλλουμε τη βιομηχανία διώξεων και την ίδια την κυβέρνηση που τις υποθάλπει και τις ενορχηστρώνει.

Να σταματήσουν οι πλειστηριασμοί της λαϊκής περιουσίας κατ’ εντολή των δανειστών και προς το συμφέρον των, ανακεφαλαιοποιημένων κατ’ επανάληψη από το αίμα του ελληνικού λαού, τραπεζών.

Κάτω τα χέρια από τους αγωνιστές και το κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς.